خطیب اصولگرا: ممکن است سربازان جبهه حق که همه عاشق رهبرشان هستند، فهمشان از صحنه نبرد متفاوت باشد / به نام وحدت به برادر خود انگ خیانت نزنیم
شیخ اسماعیل رمضانی، خطیب اصولگرا گفت: امروز برخی عمیقاً معتقدند که مذاکره در شرایط فعلی درست نیست و باید جنگید و هزینهاش را پرداخت. برخی دیگر باور دارند که مصلحت کشور در آتشبس یا تعامل است. این دو گروه هر دو خیر مردم را میخواهند و دلشان برای نظام میتپد.
به گزارش خبرگزاری روز واقعه، شیخ اسماعیل رمضانی، خطیب اصولگرا با ذکر داستان طالوت تاکید کرد که نباید به کسانی که فهم متفاوتی دارند، انگ خیانت زد.
به روایت رجانیوز، رمضانی گفت: طالوت رهبری الهی بود که از سوی خدا برای بنیاسرائیل برگزیده شد تا با طاغوت زمانه، جالوت، نبرد کند. سپاه او از ۶۰ هزار نفر آغاز شد، اما پس از ریزشها و گزینشهای الهی، تنها ۳۱۳ نفر باقی ماندند. همه این ۳۱۳ نفر، سربازان وفادار و پایکار طالوت بودند. وی افزود: هنگام رویارویی با جالوت، میان همین سربازان یکدل، دو دیدگاه شکل گرفت. گروهی گفتند: «لا طاقة لنا الیوم بجالوت و جنوده»؛ ما امروز توان جنگیدن نداریم. گروه دوم اما گفتند: «کم من فئة قلیلة غلبت فئة کثیرة»؛ ایستادگی کنید، میتوانیم پیروز شویم.
این خطیب اصولگرا تاکید کرد: نکته اینجاست که هیچیک از این دو گروه خائن نبودند. نه پشت رهبر را خالی کردند، نه از سر ترسِ منفی عمل کردند. هر دو عاشق رهبرشان بودند و خیر را میخواستند، اما فهمشان از صحنه نبرد متفاوت بود. یکی بر مبنای مصلحتسنجی، توقف و حفظ نیروها را ترجیح میداد و دیگری بر اساس یک برداشت دینی، مقاومت و ادامه جنگ را راه نجات میدید.
وی ادامه داد: قرآن میگوید وقتی هر دو گروه در برابر جالوت ایستادند، هر دو یکصدا گفتند: «ربنا افرغ علینا صبراً و ثبت اقدامنا و انصرنا علی القوم الکافرین». پس از این دعا، به اذن الهی پیروز شدند. این، دوقطبی به معنای تخریب و خیانت نبود؛ این، دو فهم متفاوت در کنار هم بود که در نهایت هر دو برای خدا جنگیدند.
رمضانی با اشاره به شرایط امروز کشور، گفت: امروز نیز در کشور ما، برخی عمیقاً معتقدند که مذاکره در شرایط فعلی درست نیست و باید جنگید و هزینهاش را پرداخت. برخی دیگر باور دارند که مصلحت کشور در آتشبس یا تعامل است. این دو گروه هر دو خیر مردم را میخواهند و دلشان برای نظام میتپد.
وی تاکید کرد: نباید یکدیگر را خائن، نادان، واداده یا تندرو بنامیم. قرآن میفرماید: «و لا تنابزوا بالالقاب»؛ یکدیگر را با لقبهای ناپسند صدا نزنید. برادری دینی اقتضا میکند که اختلاف در فهم را با اتهام پاسخ ندهیم. نمیشود به نام وحدت، به برادر خود انگ خیانت یا جهالت زد و از آن سو، به نام انقلابیگری نیز نمیتوان رقیب فکری را خائن جلوه داد.
وی همچنین گفت: هر دو گروه خادم مردماند و هر دو به دنبال سعادت. ممکن است راهحلهایشان یکی نباشد، اما نباید رابطهشان به دشمنی بدل شود. میتوان فهم متفاوت داشت و همچنان رحیم و برادر بود. شرط اول وحدت، ادب است.